மிகச்சரியான நேரம்…

 

“மிகச்சரியான நேரம்…”

ICU வாசலில்  சுரேஷ் நாற்காலியில் உட்கார்ந்திருந்தான். அவனுக்கு அப்பா இல்ல.அம்மா மட்டும்தான். எண்ணெய் வைத்து படிய வாரிய தலை.நெற்றியில் விபூதிக்கு நடுவே இருந்த குங்கும்ம் கரைந்து கொண்டிருந்தது.அயர்ன் செய்த சட்டை பேண்ட் அணிந்திருந்தான். அவன் ஒரு சர்விஸ் என்ஜினியர்.அவன் தோளில் தொங்கிய பேகில் Tool kit.Multimeter எல்லாமே வைத்திருந்தான்.அலுவலகத்திற்கு கிளம்பிய நிலையில் அப்படியே ஆஸ்பத்திரிக்கு ஓடி  வந்திருக்கிறான். அங்கே அந்த ரிசப்ஷனில் போடப்பட்டிருந்த நாற்காலியில் அவன் உட்கார்ந்திருந்தான்.கையில்  ஒரு medical file.இதயம் பாசம் என்னும் நூலால்  இழுக்கப்பட்டு அவன் கண்கள் ICU பக்கம் அடிக்கடி போய்க் கொண்டிருந்தன.

அவனுக்குள் பதட்டம் அதிகரித்துக் கொண்டே இருந்தது.

அம்மாவுக்கு அடுத்த மாதம் தான் ஆபரேஷன் செய்யவேண்டும் என்று இந்த ஆஸ்பத்திரியில்  தேதி கொடுத்திருந்தார்கள்.

ஆனால்,அவன் இன்று காலையில் வீட்டை விட்டு அலுவலகத்துக்கு கிளம்பிக் கொண்டிருந்தான் அந்த நேரத்தில் திடீரென்று  மயங்கி விழுந்தஅம்மாவை ஆஸ்பத்திரிக்கு டாக்ஸியில் அவசரமாக அழைத்து வந்தான்.சோதித்த டாக்டர்கள் உடனடியாக ஆபரேஷன் செய்துவிட முடிவெடுத்தார்கள்.

இன்னும் சற்று நேரத்தில் அவன் அம்மாவுக்கு  Open heart surgery நடக்கப்போகிறது.அதனால் ICU வில் அம்மா அனுமதிக்கப்பட்டிருந்தார். Ventilator.Monitor. Life support என்று அம்மாவின் நிலையைப் பார்த்து கலங்கியிருந்தான் சுரேஷ்.அம்மாவுக்கு எதுவும் ஆகிவிடக்கூடாதே என்று தவித்துக் கொண்டிருந்தான்.ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டுவந்து சேர்த்ததிலிருந்து அவன்  அடுத்து என்ன என்ற  பதட்டத்தால்  அந்த ஏசி போடப்பட்ட ஹாலில் கூட  வியர்வை பொங்க  உட்காரந்திருந்தான்.

அன்றைக்கும்  வழக்கம்போலவே அந்த ஆஸ்பத்திரியில் கூட்டம் அதிகம்தான்.யாரோ சத்தமாக பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

“குழந்தை நல்லபடியாக சுகப்ரசவத்தில் பிறந்துவிட்டது.இரண்டாவது முறையும் பெண் தான் பிறந்திருக்கு.

குடும்பக் கட்டுப்பாடு ஆபரேஷனையும் இப்பவே பண்ணிட சொல்லிட்டேன்.முதல் பெண் குழந்தைக்கு  இன்னும் பத்து நாள்ள பொறந்த நாள் வருது.இந்த குழந்தைக்கு பெயர் வைக்கிற ஃபங்கஷனும் முதல் பெண்ணோட நாலாவது பிறந்த நாளையும் சேத்தே வைக்காலம்னு அவளும் சொல்றா..ரெண்டு மகள்களையும் ஒண்ணாவே கொண்டாடிடலாம்னு  நானும் நினைக்கிறேன் “ என்று உறவினர்களிடம்  சத்தமாக சொல்லிக்கொண்டிருந்த குரல் கேட்டது. ஒருவேளை அது குழந்தையின் அப்பாவாக இருக்காலம்.

அங்கு யாரோ  ஒருவர் “அதுக்குள்ள முதல் குழந்தைக்கு நாலு  வயசு ஆகிடிச்சா? இப்பதான் இதே ஆஸ்பத்திரி ல அவ பொறந்தப்ப நாங்க வந்து பாத்த மாதிரி இருக்கு” என்று ஆச்சரியப்பட்டு பேசினார்.

“நம்ம மோகன் பய பத்தாவது படிக்கும்போது தானே அவ பொறந்தா. அப்போ  92வது வருஷம்.இப்போ 96 ஆகிடிச்சே.வருஷம் வேகமா ஓடுது” இப்படி அவர்கள் பேசிக்கொண்டே பிரசவ வார்டை நோக்கி நடந்தனர்.

அவர்கள் பேசுவதை கவனித்தாலும் மனம் பதட்டமாகவே இருந்தது சுரேஷ்க்கு. படிப்பை முடித்து service engineer ஆக வேலைக்குச்  சேர்ந்த இந்த நான்கு வருடங்களும்  நிறுவனங்களின்  அவசர அழைப்புகளுக்கு மதிப்பளித்து  உடனடியாக ஓடிச்சென்று  சர்விஸ் செய்வதிலேயே தன்  வாழ்க்கையாக வாழ்பவன் அவன்.

இதற்கு முக்கிய காரணம்  இந்த Pager தான். பேஜர் அவனுடைய  belt-ல இருந்த நாட்கள் கணக்கே இல்லை.அப்போதெல்லாம்.இன்று இருக்கும் மொபைல் போன் வாட்சப் கால் இதெல்லாம் கிடையாது. ஒரு சிலரிடம் மட்டும்  செல்போன்கள் இருந்தன..ஆனால் எல்லோரிடமும் செல்போன் இருக்காது.ஏனென்றால் அது  எக்ஸ்பென்சிவ்.

BEEP… BEEP…னு பேஜர்ல வர்ற 

சத்தம் கேட்ட அடுத்த நொடிலயே

சுரேஷ் உடம்பே react பண்ண ஆரம்பிச்சிடும்.

Heart rate increase ஆகும்.

Mind alert modeக்குப் போகும்.

இரவாக இருந்தா தூக்கம் ஆட்டோமேடிக்கா  off ஆகிடும்.

சில சமயங்களில் பேஜர் பீப் செய்யும்போது  நள்ளிரவு நேரமாகவோ,மழை கொட்டும் பொழுதாகவோ கூட இருக்கும்.இரவில் பெரும்பாலும் ஆஸ்பத்திரிகளுக்கே போயிருக்கிறான்.

Street light மங்கலாக எரியும்.அவன் அதைப்பற்றி கவலையே பட்டதில்லை.தூக்கத்தை துரத்துவான்.யாருக்கோ என் உதவி அவசரத்தேவை என்று மட்டுமே நினைப்பான்.

Multimeter.

Spanner set 

Insulation tape.என்று அவன் மனதிற்குள் லிஸ்ட் ஓடும்.

பிறகு Bike kick start செய்து புறப்பட்டுவிடுவான்.

Tool bag shoulder-ஐ  இறுக்பற்றி இருக்கும்.

Helmet visor-ல் மழைத்துளி தெறிக்க வீதிகளில் பறப்பான்.

அவன் வரவேண்டிய இடத்திற்கு   entry ஆனதும், Security guard அவன் முகத்தைப் பார்த்ததும் ஓடி வந்து gate திறப்பான்.

உள்ளே போனதும் ப்ரச்னையை விவரிப்பார்கள்.

வேகமாக நடந்து போய் Online UPS room. ல் செக் செய்யும்போது

Rectifier ON.

Inverter ON.

ஆனா output unstable ஆக இருக்கும்.

Battery bank-ல் ஒரு cell short.

Internal resistance spike. ஆகி இருக்கும்.

விஷயம் புரிந்ததும் அவன் கைகள்  ஒரு நிமிஷமும் தாமதிக்காது.

பரபவென்று இயங்குவான் அடுத்த சில நிமிடங்களில் 

UPS green light ON ஆனதும் அங்கிருப்பவர்களின் முகத்தில் புன்னகை வரும்.

“Sir… pager மெசேஜ் குடுத்த உடனே சரியான நேரத்துல

நீங்க வந்தீங்களே…ரொம்ப தேங்க்ஸ்” என்று அங்கு பணியில் இருப்பவர்கள் சொல்வார்கள்.

ஆனால்,அவன் இதற்கெல்லாம் பதில் சொல்லமாட்டான்.

ஏனெனில் அவனைப் பொருத்தவரை அவர்கள் சொல்வது சம்பிரதாயமான வார்த்தைகள்தான்.

என்ன பெரிய சரியான நேரம்.நான்  சம்பளத்துக்குதானே வேலை பண்றேன்.நான் என்ன சமூக சேவையா பண்றேன். எதுக்கு இந்த சம்பிரதாய வார்த்தைகளோ என்று மனதுக்குள் நினைப்பான் சுரேஷ்.

“”பேஜர் சாதாரண டிவைஸ் இல்லம்மா.அந்த சின்ன கருப்பு பெட்டிதான்  என்னோட இடுப்பு  Belt-ல தொங்கிக்கிட்டு என்னோட வாழ்க்கையை 24×7 control பண்ணின்டே இருக்கு”  என்று சுரேஷ் அம்மாவிடம் அடிக்கடி  சொல்வான்.

அவனுடைய அம்மா ஊரிலிருக்கும் உறவினர்களிடம் பெருமையாக சுரேஷின் பேஜர் பற்றி போனில் விவரிப்பார். அம்மாவும்  பேஜரை  ஒரு மதிப்பான  பொருளாகத் தான் பார்ப்பார்.அக்கம்பக்கம் இருப்பவர்கள் கூட இடுப்பில் பேஜருடன் சுரேஷைப் பார்க்கும்போது அவர்கள் பார்வையில் ஆச்சர்யம் தெரியும்.

அம்மா அதைப் பார்க்கும் போது 

“என் மகன்  famous ஆன ஆள் இல்லைதான்.

ஆனா,அவன்  திறமைசாலி பல பேருடைய  சிக்கல்களைத் தீர்க்கிறான்.” என்று பெருமையாக நினைத்துக் கொள்வார் 

முதன்முதலில் வீட்டுல பேஜர் பீப் சவுன்ட் வந்தபோது ஆச்சர்யமாக பார்த்தார் அம்மா.

“அம்மா,Pager beep ஆச்சுனா Immediate response தேவைனு அர்த்தம்.”

என்று  சொல்லிவிட்டு அவன் வீட்டில் இருக்கும் லேன்ட் லைன்  போனிடம் போனான்..

“ஏம்பா,இதுலயே பேசமுடியாதா?” என்ற அம்மாவிடம்,

“இல்லம்மா, பேஜர்ல வர்ற மெசேஜ் டெலக்ராம் மாதிரி தான் அதை  படிக்க மட்டும் தான் முடியும்.நம்பளோட பதில இதுல  சொல்ல முடியாது. ஆனா அதுல குறிப்பிட்டிருக்கிற  எண்ணுக்கு லேன்ட்லைன் மூலமாக  போன் பண்ணி முழு விவரங்களை  பேசி தெரிஞ்சிக்க முடியும். ஏன்னா,” என்பான்.

இன்று அம்மாவின் உடல்நிலையால் ஏற்பட்ட பதட்டமான சூழ்நிலையால் அலுவலகத்தில் லீவ் சொல்லவே மறந்துவிட்டான் சுரேஷ்.

இடுப்பில் தொங்கும் பேஜரும் தோளில் தொங்கிய பேகுமாக  ஆஸ்பத்திரிக்கு வந்திருக்கிறான்..

ஆபிஸ்க்கு லீவு சொல்லாத்தால் 

திடீரென்று  BEEP… BEEP…என்று சத்தம் வந்தது. சுரேஷ்  தன்னுடைய பேஜரிலிருந்து தான் சத்தம் வந்தது என்பதை உணர்ந்தான். ஆனால்,பேஜரைக் கையில் எடுக்கவில்லை.

“இதுவரை  மழை வெயில் எதுவும் பார்க்காம ஓடி ஓடி சரியான நேரத்துல என் கடமையை செஞ்சிருக்கேன். 

ரொம்ப அவசரம்னா இரவில் கூட இரண்டொருமுறை செய்திருக்கேன். ஆனா,இன்னிக்கு என் அம்மாவை இந்த நிலையில் விட்டுட்டு  என்னாலப்  போகவே முடியாது.” என்று மனதிற்குள் புலம்பினான்.ICU door-க்கு கவலையுடன் அவன் கண்கள் போய் போய் வந்தது.

ஆனால்,துரதிர்ஷ்டவசமாக 

அந்த ஆஸ்பத்திரியில் திடீரென்று  “UPS down! ஆகிவிட்டது.

அந்த UPS தான் ventilator ல் இருந்த சரேஷின் அம்மாவுக்கு இதுவரை  மூச்சு கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது.தற்போது அவன் அம்மா மூச்சு விடமுடியாமல் திணறுகிறார் என்ற விவரமெல்லாம். பாவம் வெளியில் உட்கார்ந்திருக்கும் அவனுக்குத் தெரியாது.அம்மாவுக்கு எந்த ஆபத்தும் வந்துவிடக்கூடாது என்று மனதிற்குள்  வேண்டிக் கொண்டே இருந்தான்.

 சில நிமிடங்களில்  ஆஸ்பத்திரி வளாகத்தில்  ஒரு பைக் வந்து நின்றது.

ஒரு இளம் service engineer வேகமாக இறங்கினான்.

உடல் முழுக்க வியர்வையோடு இருந்த அந்த என்ஜினியர்

தன் Helmetஐ  அவசரமாக கழட்டியபடி  இவனைக் கடந்து UPS room நோக்கி வேகமாக ஓடினான்.ஆனால் சுரேஷ் அங்கிருப்பதை அவன் கவனிக்கவில்லை. தன்னுடைய அலுவலகத்தில் வேலைசெய்யும்  அந்த  என்ஜினியரை  சுரேஷுக்கு அடையாளம் தெரிந்துவிட்டது.ஆனால்,சுரேஷ் பதட்டத்தில் இருந்ததால் எதைப்பற்றியும்  யோசிக்கும் மனநிலையில் அவன் இல்லை.அடுத்த ,சில நிமிடங்களிலேயே  ப்ரச்னையை சரி செய்துவிட்டு சிட்டாய் பறந்துவிட்டான் அந்த எஞ்ஜினியர்.

அதனால்,ICU monitor steady ஆனது.

Ventilator smooth.

Green lights on.

Problem solved.

அடுத்த 

சில மணி நேரத்தில்  ICU door திறந்தது.

Doctor இவனிடம் வந்து சொன்னார்:

“Don’t worry.Operation successful.நல்லவேளை மிகச்சரியான நேரத்துல உங்கம்மாவை ஆஸ்பத்திரிக்கு கொண்டு வந்தீங்க.இல்லனா ரொம்ப கஷ்டமாகியிருக்கும்.now your mom  is stable.ஒரு மணி நேரம் கழிச்சி நீங்க உள்ள போய் அவங்கள பார்க்கலாம்” என்று கவலையில் இருந்த சுரேஷிடம்  நல்லசெய்தியை சொன்னார் டாக்டர்.

அவன் மனம் சந்தோஷத்தில் துள்ளி குதித்தது.மனப்பாரம் நீங்கியவனாய் நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டான்.

அங்கே பக்கத்தில் இருந்த ரெஸ்டாரன்டுக்குப் போனான்.சூடான டிபனும் காபியும் சாப்பிட்டான். 

ஏற்கனவே அடுத்த மாதம் நடக்க இருந்த ஆபரேஷனுக்கு வந்து உதவி செய்வதாக சொல்லயிருந்த 

சித்தியை இப்போதே வரவழைக்க வேண்டும் என்று  பக்கத்தில் இருந்த PCO பூத்திலிர்ருந்த  ஊருக்கு போன் செய்து அம்மாவின் நிலையை சொல்லி உடனடியாக வருவதற்கு தயாராகுமாறு அழைத்தான்.சரி என்று சொன்ன நாளைக்காலை அழைத்து வர  கார் புக் செய்தான்.அம்மா டிஸ்சார்ஜ் ஆகும்வரை தான் அலுவலகம் போக முடியாது அதனால்  அலுவலகத்திற்கு போன் செய்து இந்த வாரம் முழுக்க லீவு என்னு சொல்லிவிட வேண்டும் இப்போதே சொல்லிவிட்டால் தன் பேஜருக்கு எந்த மெசேஜும் வராமல் பார்த்துக் கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவன்.இன்று எதோ மெசேஜ் வந்ததே அதை முதலில் பார்க்கலாம்  என்று பேஜரில் வந்த அலர்ட் மெசேஜை  நிதானமாக படித்துப் பார்த்தான் 

அதில, 

ICU UPS FAIL

CALL HOSP

IMMED 

ICU UPS

NO RESPONSE

CALL NOW

என்று அலர்ட் மெசேஜ்கள் வந்திருந்தன.

தன் அம்மா இருந்த  அந்த ICUவிலிருந்து தான் அவனிடம் அவசர உதவி கேட்டு  வந்த  மெசேஜஸ் அவை. அவற்றை தான்  பதட்டத்தில் இருந்தபோது பார்க்காமல் விட்டு விட்டதை  உணர்ந்ததும் அவனுக்கு கண்கள் கலங்கிவிட்டன. தன்னுடைய மனத்தடுமாற்றத்தால்  கிடைக்க வேண்டிய உதவி தாமதமாகிவிட்டது. ஆனால்,  தன் பேஜருக்கு வந்த மெசேஜை கவனித்து பொறுப்புடன் மிகச்சரியான நேரத்தில் கடவுள் போல வந்து தன் கடமையைச் சிறப்பாக செய்து  தன் அம்மாவின் உயிரைக் காப்பாற்றிய

தன்னுடன்   வேலை பார்க்கும் அந்த   சர்விஸ் என்ஜினியருக்கு மனதார  நன்றி சொன்னான். கலங்கிய கண்களுடன் தன் கையிலிருந்த பேஜரைக் நன்றியுடன் பார்த்தான் சுரேஷ்.