மை டியர் கரப்பான் பூச்சிகளே….

மை டியர் கரப்பான் பூச்சிகளே….

ல்லிதாவும் ஷங்கரும் கணவன் மனைவியர்.அவர்களுக்கு ஒரே மகள் நீரஜா.நீரஜா பனிரெண்டாம் வகுப்பு படிக்கிறாள்.அவள் டாட்’ஸ் லிட்டில் பிரின்ஸஸ்.

ஒரே மகள் ஆங்கிலத்தில் வகுப்பில் அவள்தான் முதல் மார்க்.மற்ற சப்ஜெக்ட்களில்  75 to 85% தவறாமல் வாங்கிவிடுவாள் .ஆனால் நீரஜா வீட்டில் ஒரு வேலையும் செய்வதில்லை.

முடிந்தபோதெல்லாம். சங்கர் தன் மனைவிக்கு உதவி செய்வான்.

ஆனால் ஷங்கர் மாத்த்தில் ஒரு பத்து நாள் வேலை நிமித்தமாக வெளியூர்களுக்கு பயணிக்க வேண்டிய கட்டாயம் இருந்தது.

அதுமட்டுமல்ல கிராமத்தில் விவசாயம் செய்யும் தன்னுடைய தாய் தந்தையரை இரண்டு மாதங்களுக்கு ஒரு முறை போய் பார்த்து அவர்களுடனும் ஒரு வாரம் தங்கி அவர்களுக்கு வேண்டிய உதவிகளையும் செய்வான்.

நீரஜா ஒன்பதாம் வகுப்பு படிக்கும் வரை காலாண்டு அரையாண்டு தேர்வு விடுமுறைகளில் குடும்பத்தோடு கிராமத்திற்கு செல்வது சங்கரின் வழக்கம்.ஆனால் நீரஜா பத்தாம் வகுப்பில் சேர்ந்த இந்த மூன்று ஆண்டுகளாக விடுமறைகள் குறைந்து விட்டதால் லலிதாவும் நீரஜாவும் எங்குமே போவதில்லை.

அதனால் சங்கர் மட்டுமே கிராமத்துக்குப்  போவதாக அமைந்திருக்கிறது.

சங்கர் ல்லிதாவுக்கு வசதியாக வாஷிங் மெஷின் டிஷ்வாஷர் என்று அனைத்தும் வாங்கியிருந்தான்.

ஆனால், ல்லிதா நாற்பதை தாண்டியதிலிருந்தே முன்பு போல இல்லாமல்  அடிக்கடி உடம்பு முடியவில்லை என்று

கை வலி முதுகு வலி கழுத்து வலி தலைவலி என்று அவள் வலி நிவாரணி மாத்திரைகள் எடுத்துக் கொண்டு அவ்வப்போது ஓய்வெடுக்கிறாள்.

சங்கருக்கு எரிச்சலாக வருகிறது.ஏன் இவள் சோம்பேறியாகிவிட்டாள்.

நான் அலுவலக வேலையாகவும் தன் பெற்றோருக்காகவும் வெளியில் அலைகிறேன்.இவளோ வீட்டிலேயே ரிலாக்ஸ்ட் ஆக இருந்துகொண்டு இப்படி அடிக்கடி படுத்து விடுகிறாளே.

வீட்டில் வசதியும் நல்ல வாழ்க்கையும் சந்தர்ப்பமும் அமைந்ததால் அவளுக்கு சோம்பேறித்தனம் தான் வந்திருக்கிறது ஆனால் என் அம்மாவோ இன்றும் வயல் வெளியில் வேலை செய்துகொண்டு சுறுசுறுப்பாக இருக்கிறார்.நமக்கு வாய்தது ஒரு சோம்பேறி என்று நினைத்தான்.

நாளுக்கு நாள் மனைவியின் நடத்தை அவனுக்குள் வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது.தன் மனைவியின் வயதில் இருக்கும் பெண்கள் காய்கறிக் கடைகளிலோ, அலுவலகங்களிலோ வேலை செய்வதைப் பார்த்தால் இவர்களும் பெண்கள்தானே இவர்கள் சுறுசுறுப்பாகத் தானே இருக்கிறார்கள்.

ஒரே ஒரு பெண் குழந்தையை வளர்ப்பது பெரிய வேலையா என்ன.

 அதுவும் வளர்ந்த பெண்குழந்தையை அவள் பள்ளிக்கு சென்றதும் வீட்டை சுத்தம் செய்கிறேன் பேர்வழி என்று குப்பையே இல்லாத வீட்டை தினமும் பெருக்குவதும் தரை துடைப்பதும்.  ஏற்கனவே சுத்தமாக இருக்கும் கழிவறையை கழுவுவதும் வாரம் ஒரு முறை இல்லாத  ஒட்டடையை தேடித் தேடி அடிப்பதும் இப்படி தேவையில்லாத வேலைகளைத் தாமே இழுத்துப் போட்டுக் கொண்டு செய்துவிட்டு கழுத்து வலி இடுப்பு வலி என்று படுப்பது என்று ல்லிதாவை நினைத்ததும் அவனுக்குள் வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது.

இதில் வீட்டில்  அதிகாரம் வேறு செய்து கொண்டே இருப்பது என்னமோ இவள்தான் குடும்பத்தை நிமிர்ததுகிற மாதிரி…

ஆனால் ல்லிதாவின்  காலை 5 மணிக்கே ஆரம்பம்.

“டம்ளரை அப்படியே வைக்காதே…”

“சாப்பிட்ட ப்ளேட்டை சிங்கில் போடு…”

“கிச்சன் மேசை துடை…”

இந்த மூன்று வசனங்களை ல்லிதா  சொல்லிக் கொண்டே ருப்பாள்.

ஆனால் வீட்டின் மற்ற குடியரசுத் தலைவர்களான — கணவர், மகள் — ஒரே முடிவில் இருந்தார்கள்:

“அம்மா வீட்டில்  ரொம்ப ஓவரா பண்ணுறாங்க!” என்று இருவரும் பேசிக் கொள்வார்கள.

ல்லிதா முடியவில்லை என்று படுத்தால்

“உன்னை யாரு இப்போ பெருக்கச் சொன்னது?ஒட்டடை அடிக்கச சொன்னது” என்று கத்த ஆரம்பித்தான் சங்கர்.

ஆனாலும்,ல்லிதாவைப் பொறுத்தவரை  தூய்மை என்பது ஒரு வேலை இல்லை — அது அவளின் உயிர்.”

கணவனுக்கும்  மகளுக்கும் ல்லிதாவுடன் ஒரு பகை மனப்பான்மை உருவாகியிருந்தது தெரியும். ஆனால்  பெரிதுபடுத்துவது இல்லை.

ஒருநாள் சங்கர் ஊரில் இல்லாத சமயம் மாலை, பக்கத்திலிருந்த மார்கெட்டில் காய்கறி வாங்கிவிட்டு  வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்த ல்லிதாவை  ஒரு ஆட்டோ வலது தோள்பட்டையில் மோதி விட்டது.

விஷயம் தெரிந்து முக்கியமான அந்த மீட்டிங்கை கேன்சல் செய்துவிட்டு ஓடிவந்த சங்கர்

“உன்னை யார் காய்கறி வாங்கச் போகச் சொன்னது? எதையாவது பண்ணிட்டு உயிரை வாங்க வேண்டியது” என்று எப்போதும் போல் பேசினான்.ல்லிதா கைவலியை விட  மனதில் விழுந்த அடி தாங்க முடியாமல் பொங்கிய கண்ணீரைக் கட்டு்படுத்தினாள்.

ஆபரேஷன் முடிந்து  மூன்று மாதம் முழு ஓய்வு தேவை என்று டாக்டர்கள் சொன்னதும் ப்லஸ்டூ படிக்கும் மகளுக்கு தொந்தரவாகிவிட்டதே என்று கலங்கினாள்.

இங்கே ஓய்வெடுக்க முடியாது யாரையாவது  உதவிக்கு அழைத்து வந்தால் நீரஜா படிக்க தொந்தரவாக இருக்கும்.அதனால்  ல்லிதா தன் தாய் வீட்டிற்கு கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை.

“நீரஜா  ஸ்கூல்  போகணும்.நான் இல்லாம உங்களால எப்படி சமாளிக்க முடியும …?” என்று ல்லிதா கவலையில் சொன்னபோது 

“அடடா! நீ போய் ஓய்வு எடு. நாங்கள் எல்லாம் பார்த்துக்கறோம்!” — என்று அப்பாவும் மகளும் ஒரே குரலில்

அலட்சியமாக சொல்லி அவளை அனுப்பிவைத்தார்கள்.உடல் வலியும் மன வலியுமாய் வெளியேறினாள் ல்லிதா. ஆனால், அப்பாவிற்கும் மகளுக்கும்  நிம்மதி. ல்லிதா இல்லாத சுதந்திரம் பிடித்திருந்தது.

இத்தனை வசதிகள் நிறைந்த வீட்டில் குடும்பத்தை நடத்துவது சாதாரணமான விஷயம் தான் என்று ல்லிதாவுக்கு நிரூபித்து விடவேண்டும் என்ற எண்ணம் சங்கருக்கு இருந்தது.

ல்லிதா தன் பிறந்த வீட்டுக்கு சென்ற முதல் நாளே சங்கர் அலுவலகத்தில் தன் வீட்டின் நிலையை சொல்லி மூன்று மாதங்களுக்கு வெளியூர் பிரயாணங்கள் செய்ய முடியாது என்று சொன்னதும் அவனது டிராவலிங் அலவன்ஸ் கட் ஆனது.

இங்கே கிச்சனில் கப் இருந்த இடத்தில் பிளேட்.

பிளேட் இருந்த இடத்தில் ஸ்பூன்.

“சிங்கில் போடு” என்று யாரும் அங்கு கத்தவில்லை.

நினைத்தபோது பாத்திரம் அலம்பலாம் அது சுதந்திரத்தின் பொற்காலம்.

சிங்கில் இருந்த பாத்திரங்கள் “இப்போ என்ன அவசரம் நாளை பார்க்கலாம்” என்ற சங்கரின் நம்பிக்கையால்  நாள்கணக்கில் கிடந்தன.

இப்படி ரிலாக்ஸ்ட் ஆக வாழாம என்னமோ ஓயாம வேல செய்யற மாதிரி வலி வலினு சொல்லிட்டு  பார்த்தாலும் உயிரை வாங்க வேண்டியது என்று வெறுப்பாக நினைத்தான் சங்கர்.

ஹோட்டல் சாப்பாடு வந்தது.

டிவி முன்னால் அமர்ந்து இருவரும் சந்தோஷமாக சாப்பிட்டார்கள்.நான்கு நாட்களுக்கு ஒரு முறை இரவில் வாஷிங் மெஷினில் துணியை துவைத்தார்கள்.அதுவரை கூடையில் அழுக்குத்துணிக் குவியல் இருந்தது.

அம்மாவின் கத்தலை விட அலசாத சாக்ஸே மேல் என்று உதறி உதறி சாக்ஸை எடுத்து அதில் பாடி ஸ்ப்ரே அடித்து அணிந்து கொண்டு பள்ளிக்கு போனாள் நீரஜா.

நாட்கள் மாதங்களாகி ஓடின.

இவ இல்லனா சமாளிக்கவே முடியாதா என்ற எண்ணத்தில் ஒரு மாதம் அந்த வீடு அமைதியாக அவர்களைப் பொறுத்தவரை மிக மிக  சந்தோஷமாக போயிற்று.

இன்னும் ஆறுமாதம் கழித்து கூட அவள் வரட்டும் என்று நினைத்தான் சங்கர்.

முதல் மாதம்  முடிந்ததும் ஒரே  ஒரு கரப்பான் வந்தது.

“பரவாயில்லை… ஒண்ணுதானே  …” என்றார்கள் சிரித்தபடியே

அடுத்தநாள்  அவர்கள் அறியாமல் இரண்டு கரப்பான்கள் வந்தன.

  அந்த “இருவரும்” குடும்பம் ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

இரண்டாவது மாதம்  முடிந்ததுமே அங்கங்கே 

தாத்தா, பாட்டி, பேரன், பேத்தி, அத்தை, சித்தப்பா, கொள்ளுப்பேரன்…என்று கரப்பான்கள்  சேர்ந்து அங்கே பெரிய கூட்டுக் குடும்பம் அமைத்து விட்டதை அவர்கள் அறியவில்லை.

ஒரு  நாள் காலை, மகள் டம்ளரில் தண்ணீர் ஊற்றி குடிக்கப் போனாள்.

அதில் நான்கு கரப்பான் குட்டிகள் நீச்சல் போட்டுக் கொண்டிருந்தன.

“அப்பாaaaaaaaa!” அவள் அலறியதில் ஓடோடி வந்த சங்கர் கரப்பான்களைப் பார்த்ததும் 

“இதுக்கா பயந்து போன.உன் அம்மா கரப்பான்பூச்சியைப் பார்த்து அலறுவா.நீ என்னைப் போல தைரியசாலினு நினைச்சேன்.நீயும் உன் அம்மா போல பயந்தாங்கொள்ளிதானா.”அலட்சியமாக சொன்ன சங்கர்.

 டவலை எடுக்க அலமாரியைத்  திறந்தால் — உள்ளே கரப்பான்களின் ஓட்டப்பந்தயம் நடந்தது.சாயங்காலம் வந்து இதுக்கு ஒரு வழி பண்றேன் என்று நினைத்துக் கொண்டான்.

பிறகு தன் மேசை ட்ராயர் திறந்தால் — அங்கேயும்  கரப்பான் முட்டைகள் இருந்தன. 

அப்போது தான் சங்கருக்குள் ஒரு உணர்வு ல்லிதா  போனதும்  வீடு கரப்பான்களின்  சொத்து ஆகிவிட்டதா 

இவ்வளவு கரப்பான்களை எப்படி விரட்டுவது என்று கவலையாக இருந்தது சங்கருக்கு.

மாலை ஆபிஸிலிருந்து வரும்போது சங்கர்  பேகான் ஸ்ப்ரே வாங்கினான்.

கிச்சனில் ஸ்ப்ரே அடித்ததும் 

அனைத்து கரப்பான்களும்

“பிளான் B!” என்று ஒரே ஓட்டமாக  பெட்ரூமுக்குள்  ஊர்ந்தன.

அங்கும் ஸ்ப்ரேஅடித்தால் அவை ஹாலுக்கு எஸ்கேப்.

இது ஒரு இடமாற்றப் போர்.இப்படி போராடியே பத்து நாட்கள் ஓடிவிட்டன.ஆனால் கரப்பான் பூச்சிகள் பகலிலும் நடமாடிக் கொண்டுதானிருந்தன.

நீரஜா குகுள் செய்து பார்த்தாள்.

கரப்பான் பூச்சி மூன்று முக்கிய கட்டங்களை கடந்து வளர்கிறது:

1️⃣ முட்டை (Egg Stage)

பெண் கரப்பான் ஓதேகா (Ootheca) என்று அழைக்கப்படும் ஒரு சிறிய முட்டைப்பை உருவாக்கும்.

இந்தப் பை பழுப்பு நிறத்தில் இருக்கும்.ஒவ்வொரு ஓதேகாவிலும் சுமார் 16–40 முட்டைகள் இருக்கும் 

சில நாட்களில் (அல்லது 1–2 வாரங்களில்) அவை வெளிவரும்.

     அதனால் தான் ஒரே நேரத்தில் பல குட்டிகள் தோன்றுகின்றன.

2️⃣ நிஃப் (Nymph Stage – குட்டி)

• முட்டையிலிருந்து வெளிவரும் குட்டி கரப்பான் “நிஃப்” என்று அழைக்கப்படும்.

• இவை சிறியதாகவும், இறக்கைகள் இல்லாததாகவும் இருக்கும்.

• பெரிய கரப்பான் போலவே தோற்றம் இருக்கும், ஆனால் அளவில் சிறியது.

🔁 இவை 5–7 முறை தோலை மாற்றி (molting) வளர்கின்றன.

ஒவ்வொரு முறை தோல் மாறும்போது — அளவு அதிகரிக்கும்.

⏳ இந்த வளர்ச்சி சுமார் 2–6 மாதங்கள் ஆகும் (சூழ்நிலை, வெப்பம், உணவு ஆகியவற்றைப் பொறுத்து).

3️⃣ முழு வளர்ச்சி (Adult Stage)

• இறுதியாக இறக்கைகள் வளர்ந்து, இனப்பெருக்கத்திற்குத் தயாராகும்.

• ஒரு பெண் கரப்பான் தனது வாழ்க்கையில் 20–30 ஓதேகா வரை உருவாக்கலாம்!

⚠️ அதாவது —

ஒரு கரப்பான் → நூற்றுக்கணக்கான புதிய கரப்பான்களை உருவாக்கும்.

இதைப் படித்ததும் அப்பாவிற்கும் மகளுக்கும் அன்று இரவு ஹோட்டல் சாப்பாடு கூட சாப்பிட மனம் வரவில்லை.

மகள் மெதுவாக சொன்னாள்:

“பாவம் அம்மா தினமும் இதுக்காகத் தான் இவ்வளவு வேலை பண்ணுவாங்கலா?”

“நாம… கொஞ்சம் உதவியிருக்கலாமே…”என்றாள்.

சங்கர்  அமைதியாக இருந்தான்.

அடுத்த இரண்டு வாரங்களும் அலுலகத்திலிருந்து சீக்கிரமே வந்து வீட்டை இரண்டு முறை பெருக்கி சுத்தம் செய்தும் கரப்பான்களுடன் போராட முடியாமல் தோல்வி அடைந்தான். உடல் வலி கண்டது  தான் மிச்சம். உடம்பு வலி தாங்காமல்  டாக்டரிடம் போய் வந்தான் சங்கர். கடைசியில் பெஸ்ட் கன்ட்ரோல் வந்துதான் ப்ரச்னைக்கு முற்றுப் புள்ளி வைக்க முடிந்தது. கரப்பான் குடும்பம் அவசர கூட்டம் வைத்து —

“இந்த வீடு இனிமேல் நமக்கு பாதுகாப்பில்லை” என்று தீர்மானித்து ஓட்டம் பிடித்தன.

அடுத்த நாளிலிருந்து வீடு முழுவதும்  சுத்தம்.

அப்பாவும் மகளும் சிங்க்கை ஈரமில்லாமல் பார்த்துக் கொண்டனர்.மேசை அடிக்கடி துடைக்கப்பட்டது.

குப்பைகள் உடனடியாக வெளியே போக ஆரம்பித்தன.

அன்று மாலை மகள் பள்ளியிலிருந்து சோகமாக வீட்டிற்கு வந்தாள்.

இரவு அப்பா விசாரித்தார்.

“அப்பா, கிருஷ்க்கு அன்கண்டிஷனில் ஆஃபரில் அமெரிக்கால ஒரு யூனிவர்சிடில சீட் கிடைத்துவிட்டது. ஆனா,எனக்குக் கிடைக்கல.

நான் தான் அவனுக்கு இங்கிலீஷ்ல எஸ்ஸே எழுத ஹெல்ப் பண்ணேன்.ஆனா அவன் எனக்கு இதுவரை எந்த உதவியும் பண்ணல.இப்போ மறுபடியும் இன்னொரு யூனிவர்சிடிக்கு அப்லை பண்ண எஸ்ஸே எழுதித் தரமுடியுமானு கேக்கறான்.டூ மச்னு சொல்லிட்டு நான் வீட்டுக்கு வந்துட்டேன்.நானும் முயற்சி பண்றேன் எனக்கு கிடைக்கலயேப்பா.ஆனா அவன் என்னை யூஸ் பண்ணி முன்னுக்கு வந்துட்டான்.இப்போது எனக்கு ரொம்ப கஷ்டமாக இருக்குப்பா.” ஓவென்று அழுதாள் மகள்.

நீரஜா புத்திசாலிதான் அவள் ஆங்கிலத்தில் மட்டும் தான் வகுப்பில் நம்பர் ஒன்.மத்த சப்ஜெக்ட்ல 75 to 85 range தான்.ஆனால் கிருஷ் கணிதம் சயன்ஸ் எல்லா்துலயும்  கில்லாடி. எப்பவுமே above 90  தான்.

அதனால பிரிடிக்டிவ் ஸ்கோர்லயே அவனுக்கு அன்கன்டிஷனல் ஆஃபர் கிடைச்சது நியாயம்தான்.

ஆனால்,நீரஜா கிருஷ் ரெண்டு பேருமே நல்ல ஃப்ரெண்ட்ஸ். இப்போ நீரஜா ஜெலஸியால கிருஷ்ஷோட எஃபோர்ட்ஸ கவனிக்கல.இப்படி  நினைக்கும் போதே சங்கருக்குப் புரிந்தது.

 நான் கூட ல்லிதாவ இப்படித்தானே நினைக்கிறேன். வெளில அலையற என்னோட ஒர்க் கஷ்டம்தான். கிராமத்துல வேல செய்யற எங்கம்மாவோட உழைப்பும் ரொம்ப கஷ்டம்தான்.வேலைக்குப் போகிற எல்லாப் பெண்களுக்கும் கஷ்டம் தான்.அதே சமயம்  டவுன்ல வீட்டுல சகல வசதிகளோட இருந்தாலும் 

என்னைப்போல அடிக்கடி பிரயாணம் செய்யும் கணவனையும்  நீரஜா மாதிரியான  குழந்தைய்யும்  சமாளிச்சி வீட்டில் இந்த பூச்சிகள் வந்துடக்கூடாதேனு  போராடி  ஒவ்வொரு நாளும் வலி நிவாரணிகளோட வாழற என் மனைவியோட  உழைப்பும் சமமான கஷ்டம் தான் .இது புரியாம நானும் அவளை குறைச்சி தானே மதிப்பிடறேன்.என் மகள் என்னைப் போலவே தானே இருக்கிறாள்.இவளுக்கு நான் எப்படி அறிவுரை சொல்லமுடியும்? அமைதியாக இருந்த சங்கர்.மகளை நிதானமாகப் பார்த்தான்.

ல்லிதாவை பற்றி நினைத்ததும் அவனுடைய கண்கள் கலங்கியிருந்தன.நீரஜாவிற்கு எதுவும் புரியவில்லை.

அப்பா தன் நிலையை நினைத்து தனக்காக கணகலங்குவதாக நினைத்தாள்.

“அப்பா,கூலாக விடுங்கப்பா.எனக்கும் நல்ல யூனிவர்சிடி கிடைக்கும் “ என்று ஆறுதல் சொன்னாள்.

மூன்று மாதம் முடிவதற்கு  முன்னதாகவே ல்லிதா  வீடு திரும்பினாள். வீடு சுத்தமாக இருந்தது.

பதட்டமாக வந்தவள்  ஆச்சரியப்பட்டாள்.

மூன்று பேருக்கும்  சுடச்சுட காபி போட்டு கொண்டு வந்தான் சங்கர்.காபி குடித்ததும் காலியான காபி  டம்ளர்களை கையோடு கொண்டுபோய் சிங்கில் அலம்பி ஸ்டான்டில் கவிழ்த்து வைத்த நீரஜா மேசையையும்  துடைத்தாள்.பிறகு சோபாவில் அம்மாவை அணைத்துக் கொண்டு உட்கார்ந்தாள்.

ல்லிதா  சந்தோஷத்தில் திளைத்தாள்.

“இன்னிக்கு காலைல டிபன் உங்க ரெண்டு பேருக்கும் சுடச்சுட பூரி மசாலா” என்று மகிழ்ச்சியுடன் ல்லிதா சொன்னாள்.

அவளை அன்புடன் பார்த்த சங்கர்.

“நீ ஓய்வெடு.பக்கத்து கடைல டிபன் வாங்கிட்டு வரேன்.”என்று சொன்னதோடு வேகமாகப் போய் வாங்கியும் வந்தான்.ல்லிதாவால் நடப்பதை நம்பவே முடியவில்லை. சாப்பிட்டதும் சங்கர்  கையோடு குப்பையை வெளியே போட்டார்.

ல்லிதாவிற்கு இவர்களின்  நடவடிக்கைகள் வித்தியாசமாகத் தோன்றின.ல்லிதாவுக்கு கொஞ்சம் சந்தேகம் கூட வந்துவிட்டது.

“என்ன வீடும் சுத்தமாக இருக்கு.நீங்க ரெண்டு பேரும் இவ்ளோ மாறி இருக்கீங்க? யார் செய்த மாயம் இது.நான் இல்லாநபோது யாராவது வந்தாங்களா என்ன?”என்று கேட்டுவிட்டாள் ல்லிதா.

“ஆமாம்மா வந்தாங்க.” நீரஜா சிரித்துக்கொண்டே  சொன்னாள்.

“யாரவங்க” ல்லிதா பதட்டத்துடன் கேட்டாள்.

“அவங்கதான்….கரப்பான்பூச்சிகள்…அவங்களாலதான் உங்களோட அருமையே எங்களுக்குப் புரிஞ்சிதுமா…சாரிம்மா உங்கள ரொம்ப கஷ்டபடுத்தியிருக்கேன்.…” என்று  நீரஜா  சோகமான குரலில் சொன்னதும்

“ஆமாம் ல்லிதா உன்னோட உழைப்பை நான் மதிக்காம.உன்னோட கஷ்டமான நேரத்துல இரக்கமே இல்லாம நானும் உன்னை ரொம்ப கஷ்டபடுத்திட்டேன்.” கண்கலங்கி சங்கர் சொன்னபோது,

“இதுதானா நான் என்னவோ ஏதோனு பயந்துட்டேன்.நீங்க கண்கலங்கி நிக்கிற அளவுக்கு இங்க எதவுமே தப்பா நடந்துடல” என்று கூலாக சொன்ன ல்லிதா தன் முந்தானையால் சங்கரின் கண்களை துடைத்துவிட்டாள்.

“மை டியர் கரப்பான் பூச்சிகளே…..எங்கள் இருவருக்கும் என் மனைவியின் மதிப்பை புரிய வைத்த்தற்கு நன்றி“ என்று வாய்விட்டு நன்றி சொன்னான் சங்கர்.